Shot 5
ตอนที่ 5 : บอบช้ำ
ชานยอลถอดกางเกงชั้นในตัวเล็กออกทั้งที่ใบหน้ายังคงตั้งใจทำรอยบนคอ
ของแบคฮยอนมือหนาจับที่แก่นกายเล็กที่ดูจะเล็กมากว่ามือของเขามากเลยละ
เขาค่อยๆขยับมือตัวเองชักรูดแก่นกายเล็กจนมันแข็งสู้มือหนา
แบคฮยอนพอถูกสัมผัสตรงส่วนนั้นก็จะขยับหนีแต่ไม่นานเขาก็ครางเสียงหวาน
ให้คนทำได้แต่ยิ้มเยาะออกมาอย่างผู้ชนะ
"อ๊ะ อื้อ อ๊ะๆ "
"หึ ไหนบอกไม่อยากไงแต่นายกำลังมีความสุขนะ"
"อ๊ะๆๆ จะ...จะ"
"จะอะไรละ หื้ม?"
"จะออกแล้ว อ๊ะ"
"งั้นก็ปลดออกมาซิ"
"อ๊าาาาาา"
พอได้ยินร่างสูงบอกแบบนั้นแบคฮยอนก็ปลดปล่อยน้ำรักออกมา
ชานยอลยิ้มแล้วอุ้มยกร่างเล็กที่กำลังหายใจหอบเหนื่อย
ชานยอลยิ้มแล้วอุ้มยกร่างเล็กที่กำลังหายใจหอบเหนื่อย
จากการปลดปล่อย
ร่างเล็กที่อ่อนปวกเปียกก็ตกใจจึงรีบยกแขนคล้อง
ร่างเล็กที่อ่อนปวกเปียกก็ตกใจจึงรีบยกแขนคล้อง
ที่ลำคอหนาและขาทั้งสองข้างก็ยกขึ้นล็อคเอวสอบทันที
แต่ก็ต้องสะดุ้งเพราะสัมผัสที่ช่องทางด้านหลังของตัวเอง
กำลังถูกบางอย่างกำลังสอดแทรกเข้ามา
"อย่าครับ ผมขอ-"
"เงียบสักทีถ้าไม่เงียบฉันจะไม่เบิกทางแล้วนะฉันจะของฉันใส่เข้าไปในตัวนาย
และกระแทกเอานายให้เจ็บจนเดินไม่ได้ไปเลยดีไหมแบคฮยอน"
"ฮึกๆ "
"หยุดร้องไห้ได้แล้ว รำคาญ!"
แบคฮยอนทำได้แค่กลั้นเสียงร้องไห้ของตัวเอง ร่างกายเล็กสั่น
ไปหมดชานยอลรู้แต่เขาไม่สนใจอะไรแล้ว
เพราะเขาจะทำใครก็ไม่มีใครสามารถห้ามเขาซะให้ยากเลย
เขาสอดนิ้วแรกแทรกเข้าไปอย่างยากลำบาก เพราะแบคฮยอนเกร็งจนเขาต้องดุ
"อย่าเกร็งถ้าไม่ฟังฉันจะใส่ของฉันเข้าไปแล้วนะ"
"ผมเจ็บ ผะ....ผมไม่รู้ต้องทำยังไง ฮึกๆ"
"แค่ผ่อนคลาย"
"ฮึกๆ เจ็บ"
นิ้วของชานยอลเข้าไปได้แค่1นิ้วแบคฮยอนก็ร้องเจ็บจนชานยอลต้องหยุดนิ่ง
ไม่ขยับก่อนพอแบคฮยอนเริ่มผ่อนคลายแล้ว
นิ้วที่2และ3ก็ตามเข้าไป เขารอให้ร่างกายของแบคฮยอน
ปรับสภาพให้ได้ก่อน พอรู้สึกถึงช่องทางของแบคฮยอนไม่เกร็งแล้ว
เขาจึงค่อยๆขยับนิ้วทั้ง3ทันที เสียงร้องเจ็บเมื่อตอนนั้น มาถึงตอนนี้
ก็เปลี่ยนเป็นเสียงครางหวานหูคนที่กระทำแทนจนชานยอล
แทบทนไม่ไหวอยากจับลูกชายของเขายัดเข้าไปแทนนิ้วแล้ว
"อ๊ะๆๆ อาๆ"
"แน่นชิบหาย"
"อ๊ะๆๆๆ "
"ไม่ไหวแล้วขึ้นไปทำบนเตียงกันเถอะตรงนี้ฉันไม่ค่อยชอบเท่าไร"
"อ๊ะ!"
ร่างสูงดึงนิ้วหนาทั้ง3ออกกระทันหันจนแบคฮยอนรู้สึกวูบโหวง
ชานยอลอุ้มแบคฮยอนขึ้นไปนอนรอบเขาบนขอบสระ
แล้วเขาก็พาตัวเองขึ้นมาตามแล้วก็อุ้มร่างเล็กก้าวเดินอย่างเร่งรีบเข้าไปด้านใน
จนมาถึงห้องนอนเขาก็วางร่างเล็กลงบนที่นอนแสนนุ่มของเขา
เขาจับขาทั้งสองด้านของแบคฮยอนตั้งชันให้เป็นรูปตัวเอ็มจนมันเห็น
ช่องทางสีหวานของคนที่นอนหอบอยู่ตรงหน้าของเขา
"สวยมาก นายสวยจริงๆแบคฮยอน"
"..."
ชานยอลเดินไปที่หัวเป็นที่เขาเก็บเครื่องป้องกันเวลามีเพศสัมพันธ์กับสาวๆ
และหนุ่มน้อยทั้งหลายแต่พอเปิดลิ้นชักออกมาก็ถึงกับหัวเสียเพราะว่าสิ่งที่
เขาต้องการมันไม่มีสักชิ้นหรือแม้แต่สักกล่องแม้แต่เจลหล่อลื่นก็หมด
ร่างสูงสบถอย่างหงุดหงิดพรุ่งเขาจะต้องจัดการวูบินที่สะเพร่าที่ปล่อย
ให้ถุงยางอนามัยของเขาหมดแบบนี้
ร่างสูงสบถอย่างหงุดหงิดพรุ่งเขาจะต้องจัดการวูบินที่สะเพร่าที่ปล่อย
ให้ถุงยางอนามัยของเขาหมดแบบนี้
"เชี่ย!แม่งมาหมดอะไรตอนนี้ว่ะ!"
เขาหันไปมองที่ร่างเล็กที่เริ่มรู้สึกตัวจากอาการเคลิ้มแล้ว
"เอาว่ะสดก็สดมันยังไม่เคยผ่านมือใครมามันคงไม่มีโรคหรอก"
ร่างสูงเดินกลับมายืนที่ตำแหน่งเดิมเขามองใบหน้าของแบคฮยอนที่สติกลับมาปกติแล้ว
ร่างเล็กขยับหนีเขาจึงจับที่ข้อเท้าอีกคนไว้แล้วดึงให้กลับมานอนใต้ร่างของเขาแบบเดิม
แบคฮยอนตื่นกลัวเพราะได้เห็นแก่นกายของชานยอลชัดเจนมันใหญ่โต
จนเขากลัวไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าผู้ชายกับผู้ชายเขาทำกันยังไงต้องใส่ส่วนนี้
เข้าไปทางไหนแต่ใหญ่ขนาดนั้นมันจะเข้ามาในช่องทางของเขาไม่ได้แน่ๆ
มันใหญ่มากเกินไป มันทำให้เขากลัวจนร้องไห้อีกครั้ง
เข้าไปทางไหนแต่ใหญ่ขนาดนั้นมันจะเข้ามาในช่องทางของเขาไม่ได้แน่ๆ
มันใหญ่มากเกินไป มันทำให้เขากลัวจนร้องไห้อีกครั้ง
"เลือกร้องไห้สักทีแบคฮยอน นายกำลังจะมีผัวนะไม่ได้จะถูกฆ่าจะร้องไห้ให้ตายเลยหรือไง"
"ฮือๆ อย่านะครับผมกลัวแล้ว"
"รำคาญมานี้!"
"ไม่ๆ ปล่อยผมนะ จงอินช่วยเราด้วย จงอิน อย่านะปล่อยผม จง-"
พอได้ยินชื่อน้องชายสติของเขาขาดทันทีเขาจับแก่นกายตัวเองจ่อที่ช่องทางเล็ก
เขาจงใจกดแก่นกายเข้าไปในร่างเล็กอย่างแรงเพราะอยากให้อีกคนจำว่า
อย่ามาเรียกชื่อผู้ชายคนอื่นตอนนอนกับเขา!
"ฮือๆเจ็บเอามันออกไปผมเจ็บ ฮือๆ"
"เจ็บแล้วก็จำด้วยว่าอย่ามาเอ่ยชื่อของมันตอนเอากับกู จำไว้!"
"ฮือๆ ผมเจ็บอย่าขยับได้โปรดอย่า- โอ๊ย ฮือๆ"
"หึ"
ชานยอลไม่ฟังเสียร้องไห้แทบขาดใจของคนใต้ร่างเลยเขาขยับแก่นกายของเขา
ไม่สนใจอะไรเลยการยัดเยียดกดแก่นกายใหญ่เข้าไปทั้งๆที่ไม่มีสิ่งช่วยหล่อลื่นเลย
แบคฮยอนเจ็บและเขาคิดว่ามันคงฉีกขาดเป็นแน่เพราะเขานั้นทั้งเจ็บทั้งแสบเจียน
จะตายอยู่แล้ว ร่างเล็กมองใบหน้าของคนที่กำลังมีความสุขกับร่างกายของเขา
ทั้งที่เขาเจ็บเหมือนจะขาดใจ
ชานยอลก้มลงมองคนที่จ้องมองเขาทั้งน้ำตาเขาก้มลงไปจูบปากนุ่มขบกัด
อย่างแรงจนมีเลือดซึมออกมาจากมุมปากสวย เขาชักจะติดใจมันไปแล้ว
ชานยอลก้มลงมองคนที่จ้องมองเขาทั้งน้ำตาเขาก้มลงไปจูบปากนุ่มขบกัด
อย่างแรงจนมีเลือดซึมออกมาจากมุมปากสวย เขาชักจะติดใจมันไปแล้ว
"อื้อ!"
"เป็นไงบ้างเสียวไหม"
"อ๊ะๆๆๆ อาๆๆ เบาๆเจ็บ อ๊ะๆ"
"คราง ฮื้ม ครางเสียงหวานๆแบบนี้แหละคนดีร้องครางดังๆเลย อ๊าๆ"
แบคฮยอนพอชานยอลถอนจูบออกเขาก็หลับตาลงเพราะไม่อยากเห็นคนใจร้าย
ตรงหน้าแต่การที่แบคฮยอนทำแบบนั้นมันยิ่งทำให้ชานยอลยิ่งอยากเอาชนะร่างเล็ก
เขาจงใจกระแทกแก่นกายแรงขึ้นจนแบคฮยอนตีเข้าที่อกหนาอย่างแรง
เพราะเจ็บและจุกจากแรงกระแทกของเขา
"อ๊ะๆๆ ระๆๆ แรงๆๆ ไปผม จะ...จุก อ๊ะๆๆ"
"อย่ามาหลับตาเวลาเอากับกูมองหน้าง'ผัว'ตัวเองซิที่รัก
ดูหน้าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นผัวซิ อื้ม แน่นชิบ แม่งเอ้ย!"
"อ๊ะๆๆ บะ...เบา จุก"
แบคฮยอนยกมือไปดันที่หน้าท้องแข็งๆที่มีกล้อมท้องเป็นล่อนสวย
เพราะอีกคนออกกำลังเป็นประจำร่างสูงจึงยอมผ่อนแรงแต่ไม่นานร่างสูง
ก็ลืมตัวกระแทกแรงๆอีก เสียงครางของคนทั้งคู่ดังไปทั่วทั้งห้องสุดหรู
"อ๊ะๆ ผะ...ผมจะแตกแล้ว อ่าๆ"
"อื้ม~ปล่อยออกมาเลย อ่า"
ร่างเล็กปลดปล่อยน้ำรักขาวขุ่นออกมาจนเลอะหน้าท้องแบนราบ
แต่ร่างสูงยังคงกระแทกอยู่ไม่หยุด
ชานยอลจับให้ร่างเล็กผลิกคว่ำแล้วดึงยกสะโพกแน่นขึ้นแล้วกดแก่นกายตัวเอง
เข้าไปใหม่จนมิดด้ามแบคฮยอนกำผ้าปูที่นอนจนมันยับอยู่ในมือเล็ก
ชานยอลจับให้ร่างเล็กผลิกคว่ำแล้วดึงยกสะโพกแน่นขึ้นแล้วกดแก่นกายตัวเอง
เข้าไปใหม่จนมิดด้ามแบคฮยอนกำผ้าปูที่นอนจนมันยับอยู่ในมือเล็ก
ร่างสูงกระแทกไม่ยั้งแรงจนแบคฮยอนปลดปล่อยน้ำที่2
แต่ชานยอลยังไม่ปลดปล่อยสักน้ำร่างสูงที่ตะบี้ตะบันกระแทกเอาสอบ
ไม่ยั้งแรงก็ร้องครางปลดปล่อยน้ำแรกออกมาเขากระตุกกระแทกเข้า-ออก 2-3 ครั้ง
เพื่อรีดน้ำของเขาให้ปลดปล่อยลูกๆของเขาในช่องทางสีสวย
ร่างสูงถอดถอนแก่นกายออกจากช่องทางของร่างเล็ก
ร่างสูงถอดถอนแก่นกายออกจากช่องทางของร่างเล็ก
น้ำสีขาวขุ่นที่มีเลือดสีแดงปนอยู่ด้วยผสมกันเป็นสีชมพูอ่อนไหลย้อน
ออกมาจากช่องทางด้านหลังของร่างเล็กไหลออกไปตามขาเนียนสวย
ชานยอลมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกดีใจที่เขาคือคนแรกของอีกคน
และรู้สึกทั้งชนะร่างเล็กที่ปากเก่งกับเขาและชนะจงอินน้องชายสุดที่รักของเขาด้วย
เขามองร่างเล็กที่สลบไปแล้วหลังจากที่เขาได้ปลดปล่อยไปแค่รอบเดียว
แต่แบคฮยอนหลับแบบนี้เขาก็คงต้องพักก่อน เดี๋ยวเป็นอะไรไปเขาก็ไม่สนุกนะซิ
แค่นึกถึงหน้าไอ้จงอินตอนที่รู้ว่าคนที่มันรักและหวงนักหวงหนาตอนนี้เป็นแค่ของเล่น
ของเขาแล้วมันจะทำหน้าแบบไหนแค่คิดเขาก็มีความสุขมากๆแล้ว
"หึ แค่นี้มันไม่พอหรอกนะแบคฮยอน
นายจะต้องแหลกระเอียดด้วยมือของฉันมากกว่านี้แน่นอน"
นายจะต้องแหลกระเอียดด้วยมือของฉันมากกว่านี้แน่นอน"
...........FIN..............
ยังไม่จบเด้อกลับไปอ่านด้วยนะคะ และอย่าลืมกลับไปเม้นให้กำลังใจเค๊าด้วยนะจ๊ะ

ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น