ตอนที่ 19
"ไม่-อุ๊ป!"
ยังไม่ทันที่แบคฮยอนจะได้ปฏิเสธอะไรเลยชานยอลก็กดริมฝีปาหนาลงมาอีกครั้ง แบคฮยอนดิ้นจนชานยอลต้องทิ้งทั้งตัวของเขาทับคนตัวเล็กเอาไว้
"แฮ่กๆ พะๆ พอก่อนๆ"
"ทำไมละเราไม่เชื่อพี่ก็ต้องพิสูจน์ซิ"
"เชื่อๆแล้ว แบคเชื่อทุกอย่างแล้วครับ///"
"แต่พี่ยังไม่มั่นใจเลยว่าเราเชื่อพี่จริงๆ"
"..."
"พี่ขอพิสูจน์ให้รู้ชัดๆไปเลยดีกว่า"
"พี่หมอ อ๊ะ! พี่เอามือออกไปเลยนะ"
"จะให้เอาออกทำไมละครับผิวนุ่มและเนียนขนาดนี้พี่ขอสัมผัสได้ไหมครับแบคฮยอน"
"อย่า-อ๊ะ อื้ม~"
ชานยอลสอดมือหนาเข้าไปในเสื้อของแบคฮยอนเขาลูบไล้ไปมาตรงหน้าท้องแบนแล้วขยับขึ้นมาลูบไล้มาที่จุดไว้ต่อความรู้สึกอย่างหน้าอกของอีกคนที่เขาสะกิดจนแข็งเป็นไตตั้งสู้กับมือของเขา ปากหนาก็ไม่ปล่อยให้ว่างเลยชานยอลจูบปากหวานอย่างตะกละตะกลามจนอีกคนหายใจแทบไม่ทัน ชานยอลเลิกสนใจปากนุ่มแล้วหันมาสนใจที่คางแล้วไล้ไปที่ลำคอ เขาทั้งขบทั้งเม้นจนเกิดรอยแดงตามที่ต่างๆที่เขาเคลื่อนผ่านไป
"อย่าทำรอยได้ไหมครับ อ๊ะ! อืม!"
"พี่จะลบความจำแย่ๆและรอยของพวกมันออกให้หมดคนดีของพี่จะมีแต่ความจำดีๆของพี่คนเดียวเท่านั้น"
"อ๊ะ!"
ชานยอลเลิกเสื้อที่คนตัวเล็กใส่ไปไว้ใต้คอของของคนตัวเล็กแล้วก้มลงไปดูดยอดอกเม็ดเล็กที่มันแข็งสู้เขาจนเขาทนไม่ไหวดูดจนคนตัวเล็กต้องร้องห้ามเอาไว้เพราะความเจ็บแปลบๆเมื่อเจอแรงดูดของเขา
"อ๊ะ โอ๊ย จะเจ็บๆครับอย่าดูดพะ...พอแล้ว แบคเจ็บ อ๊ะ!"
"จะได้ลบรอยของไอ้พวกนั้นให้หมดไงค่ะคนดี"
"อ๊ะ! บอกว่าเจ็บหยุดนะพี่หมอ อื้ม!"
แบคฮยอนตีลงไปที่แขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแข็งๆของชานยอลด้วยความที่เจ็บที่อีกคนเอาแต่แกล้งเขา
"ตีแบบนี้จะต้องโดนลงโทษนะครับ^^"
"ยังจะมายิ้มอีกพอเลยไม่ให้ทำแล้ว"
"จะทำครับ"
"พี่นี้มัน อ๊ะ!"
ชานยอลไม่สนใจเสียงห้ามของคนใต้ร่างเขาจัดการถอดเสื้อของแบคฮยอนจนมันหลุดพ้นหัวของอีกคนไปแล้วหันมาสนใจทำรอยรักสีแดงลบรอยของไอ้พวกเวรนั้นชานยอลไล้มาจนถึงกางเกงตัวบางของโรงพยาบาลเขามองเป้ากางเกงที่มันกำลังตุงแทบทะลุกางเกงอยู่แล้วแบคฮยอนเห็นแบบนั้นถึงกลับหันหน้าหนีกับภาพตรงหน้าด้วยความอายที่อีกคนกำลังมองมาที่เขาแล้วก็กดจูบลงที่เป้าที่ตุงของเขา
"จุ๊บ!"
"พี่ทำอะไรครับไม่เอาแล้วครับแบค-"
"ไม่ครับพี่บอกแล้วว่าจะลงโทษไง"
"แต่ว่าแบค...อื้ม~"
"อะไรนะครับไม่ค่อยได้ยินเสียงของแบคเลยนะ"
"อ๊ะ! อย่าบีบซิครับ อ๊ะๆ"
"หึ ทำไมละครับคนดี"
"มะ...มันๆ..อื้ม สะ...เสียว"
ชานยอลมองหน้าหวานที่กัดปากตัวเองด้วยความเสียวซ่านที่เขามอบให้ด้วยการลูบที่แก่นกายเล็กที่ตอนนี้มีน้ำซึมออกมาจนเปื้อนกางเกงตัวบาง ชานยอลก้มลงเลียมันผ่านกางเกงตัวบางจนกางเกงเปียกไปหมดเขาจนตัดสินใจถอดมันออกทันที
"เดี๋ยวๆครับ ///"
"อะไรครับถ้าจะให้หยุดไม่หยุดแล้วนะครับ"
"มะ...ไม่ใช่ครับคือว่า...///"
แบคฮยอนมองไปที่ประตูห้องพักด้วยความกังวนชานยอลจึงลุกขึ้นไปที่ประตูแล้วล็อคมันพร้อมกับโทรไปบอกพยาบาลชิมว่าเขาไม่อยากให้ใครรบกวนจนกว่าพวกเขาจะเรียกเองพอเรียบร้อยชานยอลก็เดินกลับมาหาอีกคนที่นอนหอบอยู่บนเตียงมันเป็นภาพที่ชานยอลอยากถ่ายรูปเก็บไว้มากๆ เขาขึ้นมาคร่อมร่างบางด้วยท่าเดิมชานยอลจัดการดึงการเกงชั้นในของแบคฮยอนออกจนตอนนี้แบคฮยอนไม่มีอะไรปกปิดอีกต่อไป
"สวยมากครับคนดี"
"อย่าพูด!"
"ก็คนดีสวยจริงๆนี้ครับ"
"พี่หมอเงียบไปเลยนะ///"
"มาต่อกันดีกว่าเนอะพี่ไม่ไหวแล้วนะครับ"
"..."
แบคฮยอนไม่ตอบอะไรแค่พยักหน้าให้อีกคนเท่านั้นชานยอลเห็นทางท่าน่ารักแบบนั้นจึงก้มลงไปจูบอีกครั้งพอใจแล้วเขาก็ค่อยๆเลื่อนมือไปจับที่แก่นกายเล็กของแบคฮยอนแล้วก็เริ่มขยับทันที
"อ๊ะๆๆ อ๊าๆ"
"ดีไหมครับ"
"ยะ...อย่าพูด อ๊ะๆ"
"หึๆ"
"อ๊ะๆ แบคๆ มะ...ไม่ๆไม่ไหวแล้ว อ๊ะๆ"
"ไม่ไหวก็ปล่อยมันออกมาเลยครับ"
"อ๊ะๆ อ๊าๆ อ๊าาาาาาาา!"
พอปลดปล่อยแล้วแบคฮยอนก็หอบด้วยความเหนื่อยจนอกบางกระเพื่อมขึ้นลงไปจังหวะแต่ในสายตาของชานยอลมองว่ามันเป็นการยั่วยวนเขาชัดๆ
"สบายตัวแล้วใช่ไหมครับ?"
"อืม"
"งั้นก็ถึงเวลาของพี่แล้วนะครับ"
"พอแค่นี้ได้ไหมครับ?"
"..."
ชานยอลถึงกับใบ้กินไปเลยที่ได้ยินคำพูดของอีกคน
นี้เขาต้องช่วยตัวเองอีกแล้วหรอแต่ก็นะในเมื่ออีกคนยังไม่พร้อมเขาก็ไม่อยากฝืนใจเขาหรอก
"ครับ"
"..."
"งั้นไปอาบน้ำกันครับเดี๋ยวพี่อุ้มไปนะ"
"ไอ้บ้า!ทำเขามาขนาดนี้พูดแค่นี้ทำเป็นยอม"
"ห๊า?"
"ได้ไม่ต้องทำมันแล้วหลบไปแบคจะไปอาบเอง!"
ชานยอลถึงกับงงในท่าทางของอีกคนก็แบคฮยอนไม่อยากทำเขายอมตามใจแต่เมื่อกี้คืออะไรวะ?
เขางงไปหมดแล้ว
"เดี๋ยวเมื่อกี้ว่าไงนะ?"
"ก็แบคยอมขนาดนี้แแล้วยังบื้ออีกไอ้พี่หมอบ้า!"
"จริงหรือเปล่า!"
"ใช่ยอมให้ทำแต่ตอนนี้ไม่ให้ทำแล้วเว้ย!"
แบคฮยอนกำลังจะลุกออกไปแต่ชานยอลกลับจับอีกคนให้นอนลงที่เดิมจนแบคฮยอนมองแรง แต่ใครจะปล่อยให้โอกาสหลุดไปละ ชานยอลลูบน้ำรักที่แก่นกายเล็กและน่าท้องของตัวเองจนคิดว่ามันสามารถช่วยไม่ให้อีกคนไม่เจ็บไปมากกว่านี้เวลาร่วมรัก เขาค่อยๆดันนิ้วชี้เข้าไปที่ช่องทางด้านหลังของแบคฮยอนจนอีกคนเกร็งจิกที่แขนของเขาอย่างแรง น้ำตาที่ไหลออกมาจากหางตาทำให้ชานยอลคิดจะหยุดกำลังจะดึงออกแต่กลับมีเสียงใสท้วงไว้ก่อนเขาจึงหยุดชะงัก
"ถ้าเอาออกแบคจะไม่ให้อีกแล้วนะ อ๊ะ!เจ็บจัง!"
"แต่เราเจ็บพี่ไม่อยากเห็นเราร้องไห้"
"แบคทนได้ทำซิครับ"
"ขอโทษนะครับอดทนหน่อยนะ จุ๊บ!"
ชานยอลจูบลงที่หน้าผากของแบคฮยอนจากนั้นเขาก็เริ่มขยับนิ้วที่เขาดันมันจนเข้าไปได้สำเร็จแบคฮยอนร้องครางจนชานยอลแทบอยากเปลี่ยนเอาแก่นกายของเขาเข้าไปเดี๋ยวนี้เลย จากหนึ่งเป็นสองจากสองเป็นสามจนตอนนี้ชานยอลสามารถทำให้คนตัวเล็กชินกับการเบิกทางของเขาแล้วเขาจึงรีบถอดเสื้อผ้าของเขาอย่างรวดเร็วจนแบคฮยอนอดอายไม่ได้ ชานยอลชักรูดแก่นกายของเขา2-3ครั้งแล้วเอามันไปจ่อที่ทางช่องทางของอีกคนแบคฮยอนมองภาพที่ชานยอลกำลังค่อยๆดันแก่นกายเข้ามาข้างในตัวของเขาอย่างเขินอายแต่ดันเข้าไปแค่นิดเดียวแบคฮยอนถึงกลับร้องออกมาเสียงดัง
"อ๊ะ!โอ๊ย!!! เจ็บ"
"ไหวไหมครับพี่หยุดก็ได้นะครับ"
"ไม่ครับทำต่อเลยครับแบคไหว"
"แต่ว่าเราจะเจ็บ-"
"เงียบ!แล้วทำให้แบคหายเจ็บซิครับคนบ้า!"
"น่ารักวะ!"
"อื้ม"
ชานยอลจูบที่ปากเล็กอีกครั้งเพื่อให้อีกคนเลิกสนใจช่วงล่างที่เขากำลังดันแก่นกายของเขาเข้าไปในตัวของแบคฮยอน แบคฮยอนเลิกเกร็งชานยอลจึงตัดสิ้นใจดันเข้าไปจนมิดด้าม แบคฮยอนตัวสั่นเพราะความเจ็บและจุกในเวลาเดียวกัน น้ำตาคนตัวเล็กก็ไหลออกมาจนชานยอลต้องก้มลงไปจูบซับมัน
"โอเคไหม?"
"อืม"
"งั้นพี่ขยับแล้วนะ"
"ครับ"
หลังจากแบคฮยอนอนุญาตชานยอลแรกๆก็ช้าๆเบาๆแต่ไม่นานเขาก็ใส่ไม่ยั้ง เขารังแกอีกคนจนางครั้งก็รุนแรงจนแบคฮยอนต้องห้ามเพราะจุกที่อีกคนกระแทกแรงเกินไป ชานยอลรังแกอีกคนจนไม่รู้จักเหนื่อยเขาแรงดีไม่มีตกจนแบคฮยอนเองก็ตกใจที่อีกคนยังไม่พอ ชานยอลยังคงกระแทกจนคนตัวเล็กต้องขอให้หยุด
"พะ...พี่หมอ อ๊ะๆๆ พะ...พอก่อน อ๊า!"
"อื้ม อ๊า!"
"พี่หมอ อ๊ะๆ บะ...แบคๆ อ๊า! เหนื่อย...อื้ม"
"พี่ขอเสร็จรอบนี้ก่อนนะ อ๊าๆอื้ม!"
"พี่พูดแบบนี้มารอบที่5แล้วนะ อ๊ะๆ ไอ้หมอหื่น อ๊าๆๆ"
"ปากเก่งต้องลงโทษครับ"
"อ๊ะๆ อ๊าๆ อ๊าาาาาาาาาาา!"
บทรักของทั้งคู่จบลงที่รอบที่เท่าไรไม่รู้เพราะแบคฮยอนหลับไปตั้งแต่รอบที่5จบลง.....
.....FIN.....
ไรท์ฝากอ่านด้วยนะจ๊ะอย่าเพิ่งออกไปนะ....
NC ของไรท์ยังมีใครอ่านไหมจ๊ะถ้าไม่อ่านไรท์จะเลิกแต่งNCแล้วอ่านแต่ใน "JOY"เนอะทุกคนจะได้ไม่ต้องเปิดไปมาเอาแบบนี้เนอะดีกว่า ในน้อง"JOY" จะไม่มี NC นะคะถ้ามีฉากแบบนี้ไรท์จะตัดเขาหาสิ่งของเนอะ ขอบคุณนะคะ🙇♀️

ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น